ZWIJNDRECHT. Jo De Smedt uit Zwijndrecht is niet de eerste de beste als het over alpinisme gaat. Hij kwam al eens in het nieuws toen hij er in geslaagd was alle vierduizenders van de Alpen te beklimmen. De Alpen hebben voor hem dus geen geheimen meer. De voorbije zomer 2009 heeft hij eigenlijk voor een onuitgegeven stunt gezorgd want hij beklom de Mont Blanc samen met zijn hond Ora, een witte Zwitserse herder, een pracht van een dier. Niet zo evident op die hoge Alpentoppen. Op een bepaald ogenblik moest de hond zelfs een zonnebril opzetten. Net als de mensen hun ogen immers ook moeten beschermen tegen het UV-licht op deze grote hoogte, moeten ook honden dat doen! Verder kreeg Ora ook schoentjes aan de poten.

Reeds in 2007 vroegen enkele mensen hem om in de zomer van 2009 een beklimming te plannen van de Mont Blanc en hen te begeleiden naar de hoogste top van de Alpen. Onlangs kwam deze top nog in het nieuws met een verhoging van 4808 m naar 4810,9 m. Gezien het succes de top te bereiken hoofdzakelijk afhangt van de acclimatisatie of hoogteaanpassing stelde Jo onmiddellijk voor dat ze minimum een week vooraf reeds naar het hooggebergte zouden trekken. Als voorbereiding oefenden ze enkele klimtechnieken in op de Belgische rotsmassieven: een tweedaagse op de rotsen van Dave (klimmen) en van Marche-les-Dames (Klettersteig) en nog een klimdag in Dave.

"Buiten mij en Ora was er slechts één persoon met hooggebergte-ervaring, maar die kon zich uiteindelijk niet vrijmaken. Toch was ik onmiddellijk bereid deze moeilijke opdracht te aanvaarden en de uitdaging aan te gaan en wel om twee redenen. Nog eens herinneringen ophalen want mijn eerste beklimming van de Mont Blanc dateert al van 1978 en laatst stond ik op de Mont Blanc in 1997. Toen nam ik er de  Aiguille Blanche de Peuterey van 4112m bij als vierduizender van de Alpen. Mijn laatste was de Schreckhorn en dan had ik ze allemaal gehad", aldus de zeer ervaren bergbeklimmer.

De jaren tussenin trok hij nog meer naar de Mont Blanc maar dan langs normaalroutes. Jo: "Tijdens de Allerheiligenvakantie van 1989 beklom ik de Mont Blanc via de Goûter, nog eens heen en terug. Met zijn tweeën stonden we op 1 november op de top. Dit kan als een winterbeklimming beschouwd worden. In de refuge was er niet eens volk. Het was er bitter koud op 3817 m."

In de planning voor 2009 zat de normaalroute via de Goûterhut en de tweede reden waarom hij had toegezegd was de grote uitdaging om de Mont Blanc te beklimmen met zijn hond Ora. Zijn witte herder meenemen naar de hoogste top van de Alpen. Het was weliswaar niet de eerste keer dat Ora met zijn baasje bergen ging beklimmen. Hij trok al naar 14 landen mee en klom in het hooggebergte zowel op rotsen als op sneeuw en ijs. Over de beklimmingen verschenen er heel wat artikels en beelden in magazines of  reisgidsen. Ora was er bij in Slovenië, Corsica, in de Dolomieten, in Spanje, in Noorwegen.
Om maar te zeggen dat Jo naar de Mont Blanc trok met een hond die bergervaring had. "Dit werd nu voor haar het summum als ze de top van de Mont Blanc kan bereiken en dit was voor mij ook zeker een uitdaging en stimulans om me te engageren voor het grote avontuur", zo stelde Jo de Smedt het zich voor.

de tocht

Wanneer een tocht naar de Mont Blanc wordt gepland, zijn er steeds heel wat gegadigden die hem mee willen doen. Zo waren ze met twaalf. Toen een jaar geleden werd vergaderd waren ze nog met acht en na het trainingsweekend in de Ardennen nog met vijf. Tenslotte haakte enkele weken voor het vertrek nog iemand af zodat ze uiteindelijk met vier vertrokken om aan het klimavontuur te beginnen. "Eigenlijk met vijf want Ora was er ook bij", verbeterde Jo.
En nog waren ze er niet uit want tijdens de beklimming van de Gran Paradiso met zijn 4061 m stelden twee mannen uit het gezelschap vast dat dit toch niet echt hun wereldje was. Bovendien vond één van hen dat klimmen met een hond er bij niet veilig was.
Jo: "Ze stelden voor dat ik de Mont Blanc tweemaal na elkaar zou doen, 1 dag met Chris en Ora en 1 dag met Loe en Ludwig zonder Ora, waarin ik toestemde. Maar tijdens de tocht naar de Col du Tour haakte Loe echter definitief af. Ludwig, die met Loe carpoolde, stelde dan voor om de Adlerweg te gaan doen in Oostenrijk."
Zij vertrokken naar Oostenrijk en Jo bleef met Chris, een dame boven de zestig, alleen achter én met Ora natuurlijk er bij waren ze toch nog met drie! Chris vertoefde voor de eerste keer in het hooggebergte. Er restte hen nog een laatste traject met de eigenlijke beklimming van de Mont Blanc. Met schitterend weer, "le grand beau"!

Ora draagt als het moet ook haar schoentjes. Die zijn nodig om haar pootjes te beschermen op het ijs dat hard, maar ook zo scherp is als glas. Jo en Chris dragen zelfs stijgijzers! Eens de zon opkomt krijgt de hond zelfs nog een gletsjerbril zoals de rest van ons. Dus, Ora is eveneens van alle nodige materiaal voorzien!

Wat Jo toen onderweg beleefde was grandioos. Een hond in het hooggebergte en dan nog zo’n prachtige witte herder. Hij geniet er nu nog altijd van: "Onderweg sprak iedereen die ons tegenkwam ons aan om Ora te fotograferen. Men was vertederd door het beeld van Ora. Omdat het zonnig was, nam men nog meer zijn tijd. Verschillende uitspraken worden telkens herhaald, 'bellissimo, grazioso' of 'che bello'. Het ras werd opgevraagd en men wou ook haar naam weten. 'Ora?' 'No', voegde Chris er aan toe, 'Signorina Ora'. Vooral de gletsjerbril van Ora wekte interesse op."

En hoe loop dat bij een overnachting met een hond er bij? Jo vroeg twee bedden onderaan omwille van Ora. Gelukkig kon de huttenwirtin het regelen. Ora lag aan het beduiteinde in de gang en Jo legde de twee rugzakken achter haar zodat ze door niemand kon gestoord worden. Ze was de hele nacht rustig zodat eigenlijk niemand vermoedde dat er een hond was.

naar de top op 4810,9 m

Op woensdag 19 augustus 2009 begon de tocht naar de top. Rond 2u begon iedereen in de hut al te rommelen en na een ontbijt wordt om 4u30, in het pikdonkere vetrokken. Het gaat omhoog op de linkerflank van de Dôme du Goûter en ze stappen op een sneeuwgraat. Ze waren daar niet alleen. Vóór hen zagen ze een hele processie van lichtjes, 200 man op weg naar de top van de Mont Blanc.
Ora had voor deze gelegenheid 4 nieuwe schoentjes gekregen en ze deed het fantastisch. Ook zij had een mooie houvast in het goede spoor. Ze moet nergens geholpen worden. De eerste steile helling naar de Vallothut kwam er aan maar het spoor was zeer goed en ze bereiken een paar steile hellingen naar 'Les Bosses' of de 'kamelenbult'. De sneeuw was hier ook keihard bevroren, maar het was geen blankijs zodat er een goede grip was. Onderweg passeerden ze een Italiaan die afdaalde met een Duitse herder. Die was evenwel niet naar de Mont Blanc geweest maar was wel op de acclimatisatietocht er voor naar de Albert I hut.

Het was nu klimmen I-IIe moeilijkheidsgraad, zoals dat heet. Ora deed het goed en Jo vertelde:
-"Bij de klimpartijen klauter ik dikwijls al 2 m omhoog en trek dan Ora bij. Ze wil altijd zelf omhoog maar kan toch een steuntje gebruiken. Er is geen tijdverlies omdat de hond er bij is. Meestal klimmen we gelijktijdig. Naargelang het terrein klimt Ora dikwijls zelfstandig;"

Het weer was prachtig. Dat is wat die Alpinisten nodig hebben voor een dergelijke beklimming in het hooggebergte. Het was zelfs zeer warm in de sneeuw. De hoogtezon deed je gloeien.
Dan gebeurt er iets. Plots. 50 meter onder de top zat Chris er door. Ze kon niet meer verder. Opgeven zo dicht bij de top kon nu toch niet meer. "Tien meter hoger was er een klein plateautje. We rustten wat en aten iets. Er was een druk op haar maag. De hoogte speelt hier toch een beetje mee. Nog eens plassen brengt verlichting. Na enige tijd was ze terug beter. We begonnen aan het laatste stuk naar de top", zo herinnerde Jo De Smedt zich.

Na 20 minuten bereikten ze hun doel. Het was 11u40. Ze feliciteerden elkaar en namen foto's. Uit gesprekken met anderen werd vernomen dat een persoon vorig jaar de top heeft gehaald met een Duitse herder. Maar nu staat die hagelwitte herder Ora daar en ze blijft fotomodel. Vooral haar schoentjes en haar bril trokken de aandacht. Telkens opnieuw klinkt het ‘bella’, ‘bellissima’. Jo geeft aan een erg geïnteresseerde Rus zijn websiteadres.
Ora is nu 6,5 jaar en heeft al heel wat landen bezocht en heel wat beklimmingen gedaan in de Dolomieten, Oostenrijk, Slovenië, Corsica, Noorwegen. En nu in het hoge hooggebergte, de Mont Blanc! Voor haar en voor Jo ook, is gewoon super! Stel je voor, dit is toch de hoogste top van de Alpen!

 

De Alpinist geeft ook aan hoe alles mogelijk is: "Ora en ik hebben 100% vertrouwen in elkaar. En dat is nodig, want als een hond begint te panikeren is het gedaan en moet je aan een dergelijk ondernemen niet beginnen."
Rond 12u30 beginnen ze aan de afdaling.  Jo moest Ora aanmanen met 'Wacht!' zodat ze niet te snel in de diepte zou springen. "Als ik goed sta, zeg ik 'ja!' en springt ze naar beneden terwijl ik haar opvang aan haar gordel, zodat ze niet telkens haar gewrichten moet overbelasten met een felle sprong. Het gebeurt dat zij nog op de rotsen moet blijven boven mijn hoofd. Ze wil dan snel ook afdalen. 'Ja!' en dan springt ze naar beneden in mijn armen", aldus Jo. (Rolf Duchamps)