Berts bulletin: Een beetje mijmeren

zondag 14 december 2008 01:00

Deze tijd van het jaar is er een om te mijmeren. Een beetje terug te denken en te graven in het geheugen. Dan komen er vanzelf verhalen naar boven die je waarschijnlijk zal verder vertellen als je grijs geworden bent. Aangezien mijn vrouwtje een tijdje geleden een eerste grijs haartje heeft ontdekt op mijn verwarde kop, haal ik nu al een verhaal naar boven.

Ik ben ergens aan begonnen... als ik over enkele jaren voor ieder grijs haar een verhaal moet vertellen, zal ik eindigen met een kleine encyclopedie.

Vissen in de bomen

Reeds enkele jaren hebben mijn ouders een buitenverblijf in de Antwerpse Kempen. Meerbepaald in Oelegem, een deelgemeente van Ranst. Het is een heel erg klein dorpje, zo klein dat er sprake is van een dijkbreuk wanneer iemand tegen een boom plast. Als knaap was ik er iedere vakantie te vinden.
Om bloempjes te plukken, sprinkhanen te vangen of gevaarlijke bosgeesten te verjagen. Regelmatig kwam een neef op bezoek die enkele jaren ouder was. Samen trokken we er dan op uit om te vissen in de plaatselijke visvijvers. We verdwenen enkele uren en kwamen terug met stinkende handen en vochtige schoenen.

Op een keer waagde ik alleen mijn kans. Ik dacht dat het alleen ook wel zou lukken. Maar mijn kansen waren al op voorhand gehypothekeerd. Ik moest de klus zien te klaren met een afgedankte hengel uit het tuinhuis. De haakjes die ik had waren heel erg klein. Ik had amper aas en het weer was allesbehalve ideaal. En toch heb ik iets gepresteerd wat geen enkele visser me zal nadoen. Vol goede moed begaf ik me naar een grote open plek waar het volgens mijn neef krioelde van de vissen. Boven die plek hing een laaghangende tak en in die tak hing een visdraad die in de vijver verdween.

Toen ik, mijn neef imiterend, met een brede zwier uitwierp, geraakte mijn draad verstrengeld in die tak. Ik trok uit alle macht om het boeltje los te krijgen. Mijn hengel boog vervaarlijk door maar uiteindelijk kwam alles toch los. En met alles bedoel ik ook werkelijk alles. De draad die in de tak was achtergebleven, kwam er mee uit. Het uiteinde van die draad verdween in de vijver, aan het uiteinde van die draad hing een haak en aan die haak spartelde een nog levende vis. En zo geschiedde het dus. Ik ving een vis in de bomen.

Trots als een pauw vertelde ik alles aan mijn neef maar die geloofde er uiteraard niets van. Ik vertelde alles in geuren en kleuren, toonde de plek van het gebeuren maar het mocht niet baten. Gewoon jaloers, was mijn besluit. Ik zou dolgraag die beruchte plek bij de vijver eens tonen aan mijn zoontje maar het mulle zand van die bosweg is niet bepaald rolstoelvriendelijk. Ik zou de vijver dan wel eens van heel nabij kunnen bekijken... maar ik ben er zeker van : ons zoontje zou zijn papa wel geloven.

Tot zover mijn mijmering. Het onderwerp voor het volgende verhaal ligt waarschijnlijk een beetje voor de hand. Dan staat Kerstmis weer voor de deur. Ik zal met plezier de deur openen.

Groeten en tot de volgende kriebel,
Bert