Berts bulletin: het been

zondag 04 januari 2009 01:00

Onderstaande tekst heb ik een tijdje geleden geschreven. Naar het schijnt is hij nogal surrealistisch, net zoals het verhaal met de titel ‘de schoen’ dat eerder op deze site te lezen was. Ik blijf wel in de regionen van de onderste ledematen. Misschien kan ik het een volgende keer hebben over een man die zijn hoofd verliest...

Het been

's Ochtends ging ik een wandeling maken met Strauss, mijn Duitse herder. Dat doe ik omdat hij behoefte heeft zijn poten te strekken en ook voor mezelf. Voor ik naar het werk vertrek, heb ik nood aan wat frisse lucht. Mijn hoofd moet helemaal leeg voor het gevuld kan worden. Toen we ongeveer 5 minuten onderweg waren, begon Strauss opgewonden te snuffelen in een struik aan de kant van de weg. Hij begon te blaffen, trok aan de riem en was helemaal niet van plan om ondanks mijn gesleur zijn weg te vervolgen. Ik bukte om even te kijken wat hij daar gezien had.
Tot mijn verbazing vond ik in de struik een kunstbeen. Dat verklaarde meteen ook de interesse van Strauss.

Het lijkt misschien een soort tekenfilm-waarheid maar het is een feit dat honden zich aangetrokken voelen door alles wat aan een bot of een been doet denken. Het kostte me dan ook heel wat moeite om de buit te mogen bekijken. Ik had geen idee waar ze vandaan kwam. Met het been onder mijn arm belde ik aan bij het dichstbijzijnde huis. Ik vroeg de bewoner of hij enig idee had waar het vreemde object thuishoorde. Hij verwees me naar een rusthuis in de buurt. Misschien was een van de bewoners een been verloren?

De volgende dag bezocht ik het rusthuis. "Dat been is van meneer Gerard. Ik herken het aan de ongewone kleur.", zei een verpleger. "Meneer Gerard komt alleen langs op de zevende dag van iedere maand. Hij eet een hapje mee en verdwijnt weer. Vraag me niet waarom. Morgen is het zeven april en zou hij hier weer moeten verschijnen..."

Ik had me voorgenomen om de volgende dag naar het rusthuis te gaan, met het been. Die meneer Gerard had dat ding ongetwijfeld nodig. Mijn voornemen kreeg een onverwachte wending. De volgende morgen was de prothese van Gerard spoorloos verdwenen. Op alle mogelijke plaatsen had ik gezocht. In de mand van de hond, de verwilderde tuin (De achterdeur stond open en het tuinhek. Daar moest ik de poetsvrouw beslist eens over aanspreken. Iedereen kon binnen en buiten! Zelfs in de struik waar het been vandaan kwam, ging ik kijken. Geen spoor van het vreemde object.
Met hangende pootjes zocht ik meneer Gerard op om hem te vertellen dat ik zijn been had gevonden en het raadselachtig weer was verloren. Hij zou wel ontgoocheld zijn, want goedkoop is een prothese niet en behoorlijk noodzakelijk.
Toen ik in het rusthuis aankwam, was de verpleger die me eerder had geholpen nergens te bespeuren. Ik nam de lift om op zoek te gaan naar andere witte jassen. Op de eerste verdieping kwam ik terecht op een lange gang die uitkwam op de eetzaal.

Aan het einde van de gang kwam een vreemd figuur met warrig haar en een lange jas me mankend tegemoet gestapt. Toen hij me op enkele meters was genaderd, stak hij een knokige hand uit. "Meneer Van Mol! Wat aangenaam u hier te mogen ontmoeten. Bedankt om mijn been terug te brengen!" Ik begreep er niets van.

Tot zover mijn vreemde gedachten.
Ik hoop dat het nieuwe jaar zich zeker niet mankend zal voortbewegen.

Bert