Berts bulletin: Loslaten

zondag 11 januari 2009 01:00

Deze week is er voor ons zoontje een heel nieuw hoofdstuk begonnen. En voor papa en mama ook een beetje, want wij stonden er een beetje beduusd bij te kijken. Voor de eerste keer in zijn prille leven zwaaide een schoolpoort open en bond hij een rugzak om. Er zat alleen een drinkbus en een brooddoos in maar heel lang zullen de kaften en de boeken niet op zich laten wachten. We hebben hem er lang op voorbereid maar er bleven toch nog een aantal onduidelijkheden. Zo dacht hij in het begin dat wij ook naar school zouden gaan samen met hem. Waarschijnlijk beschouwde hij het als een soort familie-uitstap. Hij had ook niet echt door dat het behoorlijk lange dagen waren die vroeg begonnen.

Maar als ik de verhalen van mijn moeder hoor over mijn eerste schooldag, moet ik besluiten dat hij het lang niet slecht heeft gedaan. Zij heeft mij toen letterlijk van haar lijf moeten sleuren en er zijn heel wat traantjes gevloeid. Jasper is onmiddellijk gaan spelen en heeft geen traan gelaten.

Het zou best kunnen dat het voor de ouders soms moeilijker is om los te laten. De hele tijd vraag je je af of je kleine spruit een beetje went in het grote, onbekende veld. Soms heb je stiekem een beetje uitgekeken naar dat moment van rust maar als het dan zover is, wordt de stilte in huis oorverdovend.

Ik weet niet of hij beseft dat hij begonnen is aan een reis die ettelijke jaren duurt en dat zijn rugzakje ieder jaar zwaarder zal worden. Hij zal zich waarschijnlijk ook soms afvragen wat het nut is van bepaalde dingen die volgens de leerkracht van onschatbare waarde zijn. Ik heb me dat in elk geval vaak afgevraagd. Hoe meer je in je hoofd propt, hoe meer je kan loslaten. Misschien is dat de bedoeling? In elk geval : als hij later hulp komt vragen over wiskunde en aanverwanten, zullen mijn vrouw en ik vaak moeten passen. We hebben daar vrij snel veel van losgelaten.

Groeten en tot de volgende kriebel,
Bert, Joke en schoolgaande Jasper