Berts bulletin: een toegewijde fan

zondag 15 februari 2009 01:00

0 Reacties

Dit kortverhaal schreef ik heel wat jaren geleden op een simpele schrijfmachine.  Moet je niet vragen. Er bestond van dit verhaal een vervolg maar dat is verloren geraakt.  Ik weet nog ongeveer hoe het ging, misschien krijgt u dat ook nog wel eens te lezen.

Een toegewijde fan

"Verdomme!" brulde de man in de rode golf, terwijl hij ritmisch en verbeten de claxon deed schellen alsof hij door hartmassage de stilgevallen machine weer aan de gang wilde krijgen.  Dat deed hij reeds geruime tijd, maar nu gaf hij de patiënt blijkbaar op.  Zwetend als een rund sloeg hij op het dashboard en stak daarna een sigaret op waardoor hij ietwat rustiger werd.  Gerard bemerkte nu pas de Belgische driekleur op de hoedenplank die, zo begreep hij snel, de woede van de man voor hem enigszins verklaarde.  België zou immers over vijftien minuten Duitsland ontmoeten op de grasmat in Brussel.  Tot zijn verbazing zag Gerard nu ook dat de man een Rode Duivelsplunje aanhad en dat over de trekhaak een minivoetbal zat.  "Wat een toegewijde fan", zei Gerard met een grijns.  Even vroeg hij zich af of de kleur van de wagen ook tot die toewijding hoorde.

Aangezien de file richting Brussel kroop was de golf ongetwijfeld op weg naar het Heizelstadion, waar hij aan het huidige tempo met moeite tijdig zou aankomen. Plots ging een raampje open en werd een smeulend peukje achteloos weggesmeten.  Het was alsof de fan met het peukje ook zijn kalmte op de weg had gekeild want hij timmerde weer zenuwachtig op het dashboard.

"Het is vreemd", dacht Gerard, "dat een volwassen man zich zo kan opwinden over een spel.  Want dat is het uiteindelijk.  Een spelletje met een balletje."
Hij moest plots aan een artikel denken dat handelde over dit soort fenomenen.  Een Franse professor verklaarde daarin breedvoerig dat de moderne mens middelen zocht om zijn sluimerend jagersinstinct te ventileren.  Hij schoot nu de bal in het doel en niet langer de pijl in de beer.  De supporters zijn dan als het ware de achtergebleven leden van de stam, die een honger gestild willen weten.  Hij had zich toen afgevraagd hoe hij zijn instinct ooit had gesublimeerd.  Onlangs had hij zich op de kermis erg behaaglijk gevoeld toen hij in een schietkraam niet het pijpje maar de vinger van de uitbater had geraakt.  Of dat geval paste in de redenering van de professor wist hij echter niet.  Net toen hij zijn sporadisch golfspel aan een analyse wilde onderwerpen, zette de colonne zich in beweging.  De jager voor hem keek vluchtig op zijn polshorloge.  Over acht minuten begon de jacht en hij had nog 10km voor de boeg.  Ze schoven voorbij een vrachtwagen die blijkbaar een deel van de lading was verloren, want her en der lagen dozen op de weg.  Een rijkswachter stond er beteuterd naar te kijken alsof hij de dozen eigenhandig weer diende in te laden.  Eenmaal voorbij de plaats van het gebeuren ging het volle vaart vooruit, net als windhonden op de renbaan, een pluchen beest achterna. 

Gerard beelde zich in dat er ergens een wagen rondtoerde met een bankbiljet op de trekhaak en dat iedereen nu, hij inclusief, de jacht had geopend.  Hij lachte hoofdschuddend en zag terwijl, hoe de rode golf afslag Heizel nam.  Even dacht Gerard eraan hem te volgen, maar een schuine blik op het toegangskaartje voor de musical verbande dat idee algauw.  Ook deze helden spelen stipt, en ook voor hem versprong het digitale klokje.

Tot de volgende kriebel,

Groeten,
Bert