Berts bulletin: de schoen deel 2 (de handschoen)

zondag 01 maart 2009 01:00

Geachte collega's, dames en heren. Eerst en vooral zou ik de organisatoren van deze jaarlijkse bijeenkomst hartelijk willen bedanken voor de kans die ze een neofiet in het vak bieden om hier te spreken. Ik zou uiteraard kunnen vertellen over mijn ervaringen als beginnend psychiater maar dat is ten eerste niet echt bijster origineel en ten tweede kan ik me voorstellen dat de aanwezigen hier al een vermoeden hadden over het onderwerp toen ze mijn naam in het programmaboekje lazen. Ik zal uw verwachtingen inlossen en de vreemde zaak 'Karel de Coninck' uit de doeken doen.

Op 17 februari jongstleden belde meneer de Coninck me 's morgens verward en panisch op.

Gisteren heb ik urenlang vruchteloos naar mijn verdwenen schoen gezocht. U moet weten, mijn schoenen krijgen al jarenlang een vaste plaats onder de kast. En nu was mijn linkerschoen raadselachtig verdwenen. Ik was in alle staten. Helemaal ontredderd. Ik kan me voorstellen dat dit voor andere mensen niet zo‘n schrikbarend effect zou gehad hebben maar voor mij dus wel. Ik ben een nogal nauwgezet persoon, volgens sommigen een beetje ziekelijk. Enkele voorbeelden daarvan kan u terugvinden in een mail die ik u stuurde. Misschien is dat overzichtelijker.

Geachte, zoals telefonisch gezegd kan u in deze mail enkele van mijn gewoontes lezen. Het staat u vrij er een oordeel over te vellen.

Vriendelijke groeten,
Karel de Coninck

- mijn hoed zet ik op de schoorsteenmantel

- mijn handschoenen stop ik in de rechtse zak van mijn jas

- ik hang mijn jas altijd aan het middelste haakje van de kapstok

- de tafel mag niet verder staan dan het tweede vierkantje op het tapijt

- alle vazen moeten perfect in het midden staan van de kast of de vensterbank

- alle schilderijen moeten recht hangen

- als er bezoek is: gasten zetten hun schoenen onder de kast, rechts van de linkerpoot. Ik hang hun jas aan het linkse haakje van de kapstok.

Ze moeten plaatsnemen in de gebloemde zetel en mogen hun voeten niet voorbij het derde streepje op het tapijt plaatsen.

Op mijn werk is het bureau mijn heiligdom. Alles heeft zijn vaste plaats. Wanneer een collega iets ontleend heeft, noteer ik dat in een speciaal daarvoor bestemd schriftje.

Ook de rest van mijn dagelijks leven is heel erg goed georganiseerd :

Slapen: 23:00, stipt.
Opstaan: 7:00, stipt.
Ontbijt: 8:00, stipt.
Middagmaal: 12:30, stipt.
Douchen: op woensdag, vrijdag en zondag, 20:00.
Bakker: iedere ochtend, 7:30.
Slager: zaterdag, 14:00.
Wasserij: zaterdag, 15:00. (eerst de lichte was, dan de donkere)
Kapper: maandelijks op de laatste woensdag, 17:30.(linkse stoel, bij het raam)
Cinema: maandelijks op de eerste zaterdag, 20:00.(niet verder dan de achtste rij)
Bezoek aan de ouders: zondag, van 9:00 tot 12:00.

Aan de hand van de mail die ik u heb laten bezorgen, kan u waarschijnlijk samen met mij oordelen dat Mr. de Coninck ongetwijfeld lijdt aan behoorlijk dwangmatig gedrag. Hij is me onlangs een aantal keren komen opzoeken en vertelde me dat hij zich had voorgenomen het roer drastisch om te gooien. Ik heb daar toch heel wat twijfels over. Hij bezocht me immers telkens op woensdag om 14:00u stipt. Ik kon er mijn klok op gelijk zetten.

Heel wat artsen hebben zich intussen over het raadsel van de verdwenen voet gebogen, zonder noemenswaardig resultaat. Er is geen spoor van littekenweefsel en röntgenfoto's tonen aan dat het been gewoon eindigt, alsof er nooit een voet is geweest.

Ik heb voor mezelf besloten dat dit voorval in elk geval iets heel erg goed aantoont. Wat de geest vermag is soms niet te verklaren.

Ik beëindig deze lezing met een verontrustend voorval dat misschien aanleiding zal zijn van nieuw onderzoek.

Gisteren werd ik door Mr. de Coninck gebeld.

Gisteren heb ik urenlang vruchteloos naar mijn verdwenen handschoen gezocht. Ik was in alle staten. Helemaal ontredderd.

Veel leesplezier en tot de volgende kriebel,

Bert