Berts Bulletin: heel lang geleden

zondag 22 maart 2009 01:00

Heel lange tijd heeft de mens zich stappend of lopend moeten voortbewegen. Tergend traag. Zo moest hij zich een weg banen door dichtbegroeide wouden of bossen, snikhete zanderige vlaktes. Regelmatig zag hij dan zijn gewenste middagmaal voorbij rennen. Een smakelijk hertje, een schaap of een geit. Het vocht stond hem in de mond, maar meer dan verlangend toekijken hoe zijn prooi hem ontsnapte kon hij vaak niet. Er was heel wat sluipend en kruipend werk voor nodig om toch eens iets te pakken te krijgen. Hij had er zich vaak over beklaagd dat die lekkere viervoeters zo snel waren en hij zo traag. Hij kon zich voorstellen hoe die beesten lachten met de verlangende veel te trage tweevoeter.

Heel wat jaren later bedacht de mens zich dat hij eens een poging kon ondernemen een paard te temmen en te berijden. Hij zou zich dan heel wat sneller kunnen verplaatsen en die vervloekte viervoeters te grazen nemen.

Vele eeuwen later was het wiel bedacht en kwam de mens op het lumineuze idee een kar te maken die hij achter het paard kon spannen. Dan zou het nog comfortabeler worden om zich vlot te verplaatsen. Hij maakte wegen die van de ene plaats naar de andere leiden en de verste uithoeken met elkaar verbonden. En ook aan de karren werd gewerkt. Zetels, verlichting, ramen en vering. Krakende karren werden luxueuze koetsen. Rijkelui lieten zich voortaan rijden. Weer wat later tartte de mens de zwaartekracht en bewoog zich, aanvankelijk wat twijfelend aan zijn kunnen, nog vlotter voort op een fiets.
Dat was leuk en het werd nog leuker toen het zadel werd bedacht. Leuker en aangenamer…

Nu maken we opnieuw een hele sprong in de tijd.
In 1765 verbeterde James Watt een eerder ontwerp van Thomas Newcomen. In 1777 werd, in een mijngroeve in Cornwall, een eerste machine van hem opgesteld. Het bleek een veelzijdig en economisch rendabel apparaat.
Enkele jaren eerder had de Fransman Cugnot een stoomwagen ontwikkeld die aanvankelijk werd gebruikt voor opdrachten binnen het leger. Het was een logge, een lelijke en moeilijk te hanteren machine. Mensen die het monsterachtige tuig traag zagen voorbij ratelen, fronsten bedenkelijk de wenkbrauwen. Naar het schijnt eindigde een van de ritten met fatale afloop tegen een muur.
Maar de mens bleef niet bij de pakken zitten. Dat zat niet in zijn natuur. Sneller was het toverwoord.

Het vervolg is waarschijnlijk wel bekend. De tijd was gekomen om zwetend en soms nerveus in de wagen te kruipen. Om de steden vol littekens te tekenen.
De tekst wordt nu wat futuristisch.
Zeven maart 2048 zou in de geschiedenisboeken geboekstaafd staan als 'De dag der stilstand'. De gigantische stroom auto's veranderde onherroepelijk in een gigantische file. Het leek wel alsof de ene stilstaande auto versmolt met de andere. Borden die een maximumsnelheid aanduidden, werden nutteloos en lachwekkend. De heilige koe viel van zijn voetstuk.

Miljarden mensen verlieten ontredderd en panisch hun ijzeren kooien. Er werd geroepen en getierd, huilend gekeken naar de gigantische zwarte sliert die als een lavastroom over de aarde was gespreid.
Het duurde een tijdje voor de mens begreep dat de lavastroom was gestold en nooit meer in beweging zou komen. De mens moest zich weer stappend of lopend voortbewegen. Tergend traag.

Misschien krijg ik helaas ooit gelijk. Blijkt dat ‘De dag der stilstand' meer is dan een mogelijk scenario voor een Amerikaanse sciencefiction-film.

Tot een volgende kriebel, Bert