Berts Bulletin: Verdorie, mijn taak!

zondag 12 april 2009 01:00

Lange tijd geleden, toen ik in het laatste jaar van het lager onderwijs zat, heb ik eens een grappig voorval meegemaakt. Iedere dag liep ik samen met een klasgenoot die een straat verder woonde met de slaap nog in de ogen naar school. Die jongen heette Jan Ghyssaert, door mijn zussen steevast Jan Sigaar genoemd.
Onze wandeling naar school was het uitgelezen moment om huistaken te vergelijken en indien nodig te verbeteren. Vooral in dat laatste jaar was dat soms wel aangewezen. De leraar trok soms zelfs punten af wanneer je te dicht bij de kantlijn had geschreven. Vooral taken voor wiskunde werden tot vijfmaal toe herlezen.

Op een dag werd een taak wel heel erg kritisch bekeken. Het waren moeilijke opgaven, we begrepen het niet zo heel goed en dat was nog zacht uitgedrukt. Het blad werd uit de kaft gehaald en ongeveer om de 100 m opnieuw bekeken. Was het wel correct? Zeker? En hadden we niet te dicht bij de kantlijn geschreven?

Toen de schoolpoort al in zicht was, wilden we de taken nog een laatste keer nauwgezet vergelijken. We konden tenslotte niet zeker genoeg zijn. Want het was algemeen bekend: de kaalkop was niet snel tevreden.
Het gezicht van Sigaar kreeg plots de kleur van wit krijt.
Zijn taak zat niet meer in de kaft! Hij schudde zijn schooltas en onderzocht nauwgezet en ietwat bevend de inhoud. Niets, helemaal niets. Het blad was er waarschijnlijk bij de laatste controle uitgevallen. Wat een drama! De kaalkop zou ontploffen en het was te laat om terug te keren. Over enkele minuten zou de poort immers sluiten en laatkomers die moesten binnengaan via de achterdeur kregen van de Heks (mevrouw Van de Poel voor de vrienden) met de meest venijnige blik een stempel in de agenda. Drie stempeltjes betekende nablijven en Sigaar had er al twee. Het kwam er nu op aan te kiezen voor het minste kwaad. Nablijven kwam neer op een verloren woensdagnamiddag en strafwerk als toemaatje.

De kaalkop zou alleen roepen en tieren, rood worden als een tomaat en je voor een hele tijd verbannen naar de gang. Misschien was dat dan toch te verkiezen. Met lood in de schoenen liep Jan in de richting van de poort. En toen geschiedde het wonder: de heks strekte de knokige arm en bezorgde hem het blad. "Ik denk dat dit van jou is?" Voor één keer klonk haar schurende stem zacht en aangenaam in de oren.

Nog lange tijd daarna hebben we ons afgevraagd hoe het blad haar voor de voeten is gevallen. Waarschijnlijk heeft een klasgenoot het onderweg gevonden. Er stond die dag een stevige wind maar dat het blad helemaal tot bij haar was gevlogen, leek ons toch weinig waarschijnlijk.

Tot een volgende kriebel,
Bert