Berts bulletin: Pools hout

zondag 26 april 2009 01:00

Ik ben heel wat jaren actief geweest in de fantastische beweging die scouting heet. Aanvankelijk als kind en jongere die moest luisteren naar de leiding in korte broek, nadien ben ik zelf zeven jaar passioneel leider geweest. Zes jaar bij de jongste groep (de kapoentjes) en een jaar bij de daarop volgende groep, de welpen. De jongste groep was nadien beschouwd toch meer mijn ding. Fantasie was daar een werkwoord. Ik heb een koffer vol verhalen over dingen die ik heb meegemaakt, als lid dat (soms) moest luisteren en als leider die moest proberen te doen luisteren.
Ik haal een van de vele verhalen uit de spreekwoordelijke koffer. Een verhaal over hout.

Toen ik ongeveer 15 jaar was waren we op zomerkamp in de Ardennen. Waar precies weet ik niet meer, de Ardennen waren in de zomer een populaire plaats om enkele weken te vertoeven. Het was niet te ver en toch vaak avontuurlijk. Zo waren we een keer met de rugzak op stap, volgestouwd met kleding, eetgerei, slaapspullen en onderdelen van tenten.Het was toen iedere avond een zoektocht naar een geschikte plaats om de tenten neer te planten. Soms vonden we die plaats snel en vlot, soms waren we veel te laat, hongerig en moe op zoek naar open plekken in de bossen. Tijdens het kamp waar ik het nu over heb, was het op een avond moeilijk om een plaats te vinden.

Het terrein was te oneffen, er lagen te veel stenen of andere onaangename dingen voor de rug of er was nergens water in de buurt. Op de duur werd het zo laat en begon de rugzak zo zwaar te wegen dat de leiding werd vervloekt.
Wij hadden honger! We wilden slapen! En dan waarom wilden ze niet toegeven dat ze de weg een heel klein beetje waren verloren?

Uiteindelijk, heel wat vloeken en verwensingen later, vonden we eindelijk een geschikte plek. Toen we ze zagen, moesten we het slaperig toegeven : het was het wachten waard. Het was een grote open plaats, er kabbelde een kleine rivier en er lag een hele stapel kleine houten plankjes. Blijkbaar was iemand er een soort bungalow aan het bouwen. We weigerden er aan te denken dat de houtstapel misschien iets met de bouwwerken te maken had. In een ijltempo werden de rugzakken afgeworpen, het nodige er uitgevist en de tenten geïnstalleerd. De kleine plankjes waren uiterst geschikt om een kampvuur te maken. De hoogste tijd om te eten, voor een snelle was in het riviertje en om in de slaapzak te kruipen.

We werden iets vroeger uit de tenten gejaagd dan verhoopt. Een briesende Waal joeg ons rond zes uur, gewapend met een gigantische gereedschapskist, uit de slaapzak. Met rood aangelopen gezicht en Franse vloeken brakend, wees hij naar de nog nasmeulende hoop hout.
"Merde! C’est du bois de pologne!"
Blijkbaar was die woeste Waal op die zeer geschikte plek een houten woning aan het bouwen met ingevoerd hout uit Polen. Wisten wij veel. Het was donker, we hadden honger en we waren doodmoe. Bob de bouwer heeft de gegevens van de leiding genoteerd en gedreigd met 'la police'.
Ik weet niet of hij zijn dreigement heeft hardgemaakt…

Tot de volgende kriebel,
Bert