Berts Bulletin: Tabaksverbranding

zondag 14 juni 2009 01:00

Ik heb er heel lang over nagedacht of ik deze tekst wel zou schrijven. Misschien zijn sommige lezers het soms een beetje beu om terechtwijzingen te krijgen wanneer ze een sigaret opsteken. Of vinden ze dat ze baas zijn in eigen mond en longen. Maar goed, ik vind dat ook en moet regelmatig met tegenzin meeroken. En dus schrijf ik hem lekker wel... de meeste rokers vinden waarschijnlijk dat ik het recht niet heb om me met hun zuigverslaving te bemoeien. "Als niet-roker weet je niet waar je over spreekt"

Dat argument gaat niet op want ik heb namelijk bijna 10 jaar gerookt. En ik ben ongelooflijk blij dat ik de stinkstokken niet meer nodig heb. Letterlijk een verademing. Ik hoop dat ik met deze tekst een aantal dingen kan vertellen die misschien nog niet zo heel erg bekend zijn.

Onlangs stond in het krantje van de christelijke mutualiteit een artikel over roken dat ik zelf met enige verbazing heb gelezen. Volgens dat artikel spendeert de tabaksindustrie al jarenlang miljarden om de werkelijke inhoud van verbrande tabak stil te houden. Een aantal dingen van die doofpotoperatie zijn via verschillende wegen toch aan het licht gekomen. Het meest verbazende is me bijgebleven. Blijkbaar zit in verbrande tabak een heel erg kleine hoeveelheid polonium. Dat is een radioactieve stof.

Het programma 'ook getest op mensen', een lichtvoetig medisch duidingsprogramma (was te zien op één) had aan twee verstokte rokers gevraagd om zich voor een aantal dingen te laten testen. Aanvankelijk als actieve roker. Dan werd hen gevraagd het roken drie weken te laten en werden de testen herhaald.
Het ging onder andere om de hoeveelheid zuurstof die het bloed kan transporteren, om het uithoudingsvermogen, het herkennen van geuren en ten slotte wilden ze wel eens weten of je werkelijk zo erg verdikt. De resultaten:
Toen de testen werden uitgevoerd nadat ze drie weken waren gestopt met roken bleken toch een aantal dingen veranderd. Na 24 uur was alle nicotine uit hun lijf verdwenen. De hoeveelheid zuurstof die het bloed kon transporteren was meer dan verdubbeld. Er werd hen als roker gevraagd een trap op en af te lopen en nadien hing hun tong bijna op de schoenen, nadat ze de sigaret een tijdje hadden verbannen ging dat opmerkelijk beter. Als roker herkenden ze één of twee van vijf geuren. Nadien werden ze ongeveer allemaal herkend. En ten slotte werd hun gewicht onder de loep genomen. Verschrikkelijk!
Ze waren een waanzinnige twee tot drie kilo bijgekomen...

Onlangs stond in Humo een interview met een ex-heroïneverslaafde. Die man was heel erg blij dat hij van de heroïne was verlost. Nu ging hij nog werk maken van zijn andere verslaving (roken) die volgens hem minstens even erg is. Heroïne laat al na korte tijd zien dat het je lijf sloopt. Nicotine is volgens hem een sluipend gif. Na tientallen jaren zijn alleen gele vingers een stille getuige.

Ik ben er bijna zeker van dat al het voorgaande weinig zoden aan de dijk zal brengen. Of meer toepasselijk:
waarschijnlijk zal alles wat ik hier heb gezegd in rook opgaan... Misschien heeft deze persoonlijke noot meer impact: ik ben chronisch ziek en word daar dagelijks mee geconfronteerd. Probeer er met een positieve kijk het beste van te maken. Rokers maken wetens en willens hun lichaam kapot en betalen er dan nog voor ook. En daar is mijn verstand dan te klein voor.

Tot een volgende kriebel,
Bert