Berts Bulletin: Met de voeten onder tafel

zondag 21 juni 2009 01:00

Twee weken geleden is mijn jongste zus in het huwelijksbootje gestapt, hopelijk met een rustige zeetocht voor de boeg. In het begin waren veel mensen er van overtuigd dat het een woeste zee zou worden en dat het een niet evidente reis zou worden. Haar kersverse echtgenoot is namelijk van Turkse origine en daar hadden sommige mensen het in het begin soms wat moeilijk mee. Ze zijn gehuwd na een relatie van meer dan 12 jaar, dus kan je moeilijk nog spreken van een bevlieging...

En dan nog, de wegen van het hart zijn niet die van het verstand. Toen Joke en ik vier jaar geleden voor elkaar kozen, hadden er waarschijnlijk ook een hoop mensen bedenkingen bij: "Denk toch twee keer na Joke! Kiezen voor iemand die een chronische ziekte heeft hypothekeert misschien wel je toekomst!" We zien elkaar doodgraag en dat is het beste argument om alle twijfelaars de mond te snoeren.

Het huwelijk van mijn zus is voltrokken in het Antwerpse stadhuis. Het moet daar snel vooruitgaan, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Snel even de wederzijdse rechten en plichten vermelden, neem jij ... tot vrouw, ...
En neem jij ... tot man, ...? Het duurt enkele minuten om de rest van je leven te bepalen. Ik heb voor die gelegenheid een gedicht geschreven en gelezen waardoor de plechtigheid -denk ik- toch iets persoonlijker werd.

Het is nog maar eens bewezen
zelfs een blinde, woordenloze
kan het lezen

Liefde kent geen grenzen
spreekt universele taal
liefde weet niet van geloof
of van mensgemaakt cultuur

ze komt op zelfgekozen moment
dag of uur
een niet te doven laaiend vuur

en al wie er bedenkingen bij heeft
moet weten:
ze heeft geen vooroordelen
of een favoriete kleur

Liefde volgt haar eigen regels
en klopt wanneer ze wil
op eender welke deur.

Het feest 's avonds heeft in elk geval één ding heel erg goed aangetoond: Turkse mensen weten wat feesten is.
Zelfs de grootste houten klaas stond armenzwaaiend op de dansvloer en het feit dat ik in een rolstoel zat werd niet vreemd bekeken. Dat is soms wel anders.
Om heel toepasselijk te eindigen: Katrijn en Selim, een kalme zee toegewenst.

Tot de volgende kriebel,
Bert