Berts Bulletin: De verrassing (2)

zondag 26 juli 2009 01:00

Hij had mijn hand losgelaten. Nu ik was voorgesteld konden acht ogen mij bewaken. De vier heren praatten over sla en tomaten, vogels en vissen. En over zaaigoed (juist ja, dat was het. Zaaigoed). Zaaigoed dat, zo wist Jef met de hanglip te vertellen, sterk was afgeprijsd. "Wat een verrassing", zei opa nadat hij vluchtig de nieuwe prijzen had bekeken. Ik vond de markt plots heel wat minder leuk. Was dat de verrassing? Wat een teleurstelling. En wat een leugenaar was opa. Hij deed alsof hij van niets wist hoewel hij het verdorie al had opgeschreven. Bijna begon ik te huilen.

Opa nam twee zakken zaaigoed, plastic zakken met daarin korreltjes en overlegde even met Jef, Jef en Frans. Opa nam een derde zak. Daarna werden er weer tuingeheimen en schouderklopjes uitgewisseld en zocht opa mijn hand.
Het ging nu weer volle vaart vooruit, hoewel ik me nu veel minder gewillig liet meeslepen. Wat mij betrof was het plezier er nu wel af. We hielden nog tergend lang halt bij een kraam met zangzaad. De verkoper leek zijn producten zelf wel te lusten, want hij praatte al zingend. Tweehonderd frank verdween in zijn kassa vier doosjes, waarop kanaries stonden afgebeeld, verdwenen in een zak. Een groene spade met een korte steel kocht opa in het kraam ernaast.

"Dat was niet al te ver, hé manneke", zei opa, die blijkbaar had begrepen dat ik het wel had gehad. Ik kreeg de spade overhandigd. Met weinig stichtende gedachten probeerde ik me het lot van eventuele tegenliggers voor te stellen. "Opa gaat nog even langs het kraam met overalls (mijn gezicht betrok) en dan is het tijd voor de verrassing!" (Ik hoorde vogels zingen en vond het leven wondermooi). Ik huppelde opa achterna, deed mijn uiterste best om te volgen en de spade onder controle te houden, hielp hem even later zowaar de beste overall te kiezen.

De minuten aan het overallkraam leken immers eens zo lang te duren. De groene was te groot en de blauwe te klein, de grijze ‘godverdomme’ veel te duur. Een grappige gele paste perfect en was bovendien een heel stuk goedkoper. "Die zit wel goed, maar de kleur is toch te gek", zei opa. Ik werd verschrikkelijk ongeduldig. Het was meer dan tijd voor wat deskundige hulp. "Maar nee opa, je kanaries zullen hem prachtig vinden, zeker weten." Ik bekeek hem met de geoefende blik waarmee ik moeder altijd wist te overtuigen. Opa nam zijn portefeuille, ik zuchtte tevreden.

Twee minuten later stond ik voor de hemelpoort. Het mooiste van alle kraampjes, met het mooiste dak en de vriendelijkste verkoper. Het speelgoedkraam. Naast mij stond de allerliefste opa ter wereld. Er lagen auto’s, waterpistooltjes, bouwdozen, puzzels en strips, prachtig als het puurste goud en ik mocht - stel je voor - het mooiste stuk uitkiezen. Dat duurde lang. Erg lang. Opa was dan ook zichtbaar opgelucht toen mijn vinger, bevend en onzeker, een autootje aanwees. Nee, het hoefde niet ingepakt.

Van de terugrit herinner ik me niets. Ik weet wel nog dat het autootje rood was, batterijen vrat en terugdraaide als het ergens tegenaan botste. De koplampjes gaven écht licht. Heel erg leuk. Toch denk ik nu soms dat ik beter de puzzel van Disney had gekozen. Honderdvijftig stukjes van Goofy op rolschaatsen.

Dit is één van de vele verhalen die ik over mijn grootvader kan vertellen. Het is een hele tijd geleden maar in elk geval, de geur van zaaigoed kan ik me nog altijd voor de geest halen.

Tot de volgende kriebel,
Bert