Berts Bulletin: Plastic melkzakjes

zondag 09 augustus 2009 01:18

Het is vreemd dat voor iedereen wat anders bijblijft wanneer hij wat meemaakt, een plaats bezoekt of iemand kende. Afhankelijk van toevalligheden, interesses of niet te duiden dingen is er iets anders wat in het geheugen gebrand blijft. Dat heet selectieve aandacht, als ik me niet vergis.

Een organist zal bijvoorbeeld vooral oog hebben voor het orgel wanneer hij een kerk bezoekt. Wie ooit net op tijd kon wegduiken voor een aanstormende tram, zal trams nooit meer onbewogen kunnen bekijken.

De vader van mijn vader (Alfons of Fons, pépé voor de kleinkinderen) zal voor de meeste mensen waarschijnlijk bijblijven als de schilder die zijn huis van boven tot onder met schilderijen bekleedde. De kelder of zolder heb ik nooit gezien maar het zou me niet verbazen dat ook daar schilderijtjes hingen. (misschien vond zijn vrouw Maria, mémé voor de kleinkinderen, dat de minder geslaagde exemplaren maar beter daar werden gehangen).

Voor de kinderen van pépé (mijn vader, nonkels en tantes dus) zijn er ongetwijfeld heel wat andere en meer herinneringen. Dat lijkt me heel erg logisch. Ook al zijn je ouders er niet meer, je blijft hun kind. En een door hen volgeschreven boek.

Om nu ter zake te komen : wat mij vooral is bijgebleven wanneer het over pépé gaat is, buiten de uit de kluiten gewassen goudvis in de ronde bokaal (ik vermoed dat het beest zijn eigen staart kon kussen), de vreemd verpakte melk in de koelkast. De melk zat niet in brikken of in glazen flessen maar in plastic zakjes.

Misschien was dat voor die tijd of in die streken (mijn grootvader woonde in Beveren) niet echt ongebruikelijk, ik vond het toch behoorlijk vreemd. Waarom dat me nu net is bijgebleven, weet ik niet. Misschien gewoon omdat het zo ongewoon was. Als de boter in tubes had gezeten zou het kunnen dat ik dat nog had geweten…

Zoals ik al zei, dit is waarschijnlijk een voorbeeld van selectieve aandacht. Anderen hebben dit detail misschien ondergebracht in een stoffige uithoek van hun geheugen, ik moet er soms aan denken wanneer ik een saaie melkfles zie.

Tot de volgende kriebel,

Bert