Enkele jaren lang ben ik scoutsleider geweest in Antwerpen-Zuid. Zes jaar heb ik me uitgeleefd bij de kapoenen (de jongste kinderen), een jaar bij de welpen, de daaropvolgende groep. Die zeven jaar waren voor mij onvergetelijk en onuitwisbaar. Wie zegt dat deze bezigheid niet meer is dan een hobby, heeft er niet veel van begrepen. Passie is een juister woord. Het was dan ook met een heel erg wrang gevoel dat ik, omwille van mijn ziekte, mijn scoutsplunje definitief in de kast heb moeten hangen. 

Omdat er toch wel de nodige afkickverschijnselen waren, ben ik nadien af en toe artikels gaan schrijven voor het overkoepelende tijdschrift voor alle Vlaamse scouts-en gidsenverenigingen (Over en Weer). Onderstaande tekst had ik daarvoor gebruikt.

Opruimen en strijken

Wat doen ouders terwijl hun spruiten uit spelen zijn?
Wat gebeurt er op het thuisfront als de jeugd bij de scouts en de gidsen zit?
Spelen pa en ma liedjes die anders nooit gespeeld worden? Worden de bloemetjes buitengezet? Staat de Bokma koud? Wij laten een paar leden aan het woord...

Volgens sommige kinderen koppelen hun ouders het nuttige aan het aangename en nemen ze de tijd om eens rustig te gaan winkelen. Het lijkt logisch: zonder jengelende kinderen zullen de inkopen waarschijnlijk een stuk sneller gedaan zijn.

Af en toe mogen pa en ma de cinema bezoeken. Of zelfs uitgaan, maar dan vooral tijdens het kamp. Niet tijdens het jaar? Ah nee, dan komen ze te laat op hun werk. Maar de meeste kinderen gunnen het hun ouders van harte: "Als ik plezier maak, mogen zij dat ook."

Eén welp laat zich niet overtuigen: "Dat zijn uw zaken niet!"

Daar sta je dan met je papiertje.

Andere kinderen dichten hun ouders een grote plichtsbewustheid toe. Luiheid is des duivels oorkussen. Bent u een ouder? Denk daar dan aan als u opruimt, klusjes opknapt of aan de strijk en de was begint. Want dat is uw droeve lot volgens één verkenner en de meeste kapoenen.

Er wordt wel eens gezegd dat de jeugd van tegenwoordig geen respect meer heeft. Dat ze alles willen weten. Ik denk dat het best meevalt. Volgens een gids doen ouders soms dingen die zij niet mogen weten. Ze zei er zelf niet bij wat dat dan zou kunnen zijn. Ik heb even mijn fantasie in bedwang moeten houden.

Soms hoor je de kraan duidelijker druppelen.

Mist het huishouden animo. Er was een jongverkenner die zich echt niet kon voorstellen wat zijn ouders zoal zouden doen als hij niet thuis was. De tijd doden met een bol wol en breinaalden? Met de krant en kruiswoordraadsels? Daar is mijn fantasie weer. Ik rond maar af, voor ik me voorstel dat ze uit nostalgie hun oude scouts- en gidsenuniform aantrekken. En dingen doen die de kinderen niet mogen weten.

Deze tekst werd in het tijdschrift gepubliceerd toen er een nummer gemaakt werd om de ouders van de leden eens in de schijnwerpers te plaatsen. Wanneer u deze tekst leest, zit ik al een dagje met mijn vrouwtje en ons zoontje in Oostduinkerke. Meer dan water en zand heeft een klein kind niet nodig om plezier te hebben. Hopelijk valt het weer een beetje mee maar dat vertel ik u dan volgende keer wel.

 
Groeten,

Emoe (sorry, macht der gewoonte. Emoe is mijn scoutstotem) Bert.