Berts Bulletin: De vulpen

zondag 15 november 2009 01:00

Een tijdje geleden heb ik een korte schrijfcursus gevolgd via de ziekenzorg van CM. (ariadne) Regelmatig kregen we een opdracht mee naar huis. De onderstaande tekst is daarvan een gevolg. Een kortverhaal in een stijl die ik niet echt gewoon ben.

De vulpen

Het onderzoek werd heropend door een ander team. Algauw bleek dat vader al dood was voor de strop rond zijn hals was gelegd.

Ik heb nooit begrepen waarom vader zo goed bevriend was met notaris Jacobs. Hij was een verwaand man die meestal naast zijn schoenen liep. De oprijlaan naar zijn te grote huis leek op een private boulevard. De omheining met leeuwenkoppen en twee camera's, de immense haag en het protserige zilveren naambordje waren voorbodes van het kleine kasteel dat er achter lag. Goed dat de voordeur automatisch werd geopend. Anders zou je je een hernia duwen. Een immense houten trap gesierd met een rode loper verdween in een gapende, duistere ruimte erboven. Een weg naar een dertigtal kamers, waarschijnlijk. In de hal hingen schilderijen in de stijl van Rubens. Misschien waren ze wel echt. Jacobs was alleen tevreden met echt. Alleen zijn vriendelijkheid was nep. Alle grote eiken deuren op het gelijkvloers hadden blinkende koperen klinken. Ik voelde de aandrang om me te verontschuldigen na een noodzakelijk bepotelen. De kuisvrouw moest zich hier murw poetsen. Het kantoor van de notaris leek een kleine balzaal. Gigantische lusters met blinkende ornamenten weerspiegelden mijn aanwezigheid wel honderdmaal. Aan het bureau zelf stonden een zestal zware stoelen. Jacobs was zeker niet de persoon waarmee ik een glas zou gaan drinken, maar goed. Vader heeft zich nooit bemoeid met onze keuze van vrienden, ook al waren die dan ook niet altijd van het zuiverste water, dus moest ik dat ook maar niet doen.

"Neemt u gerust plaats, mijne heren."
Drie stoelen stonden er ter versiering bij. De stoel van de notaris dacht ik al eerder gezien te hebben. Bij de troonrede van de Engelse vorstin. En zo nam hij ook plaats. Als een onaanraakbare.
Hij zette zijn potsierlijke gouden brilletje op en begon aan zijn redevoering.
"Uw vader heeft een heel duidelijk en bondig testament nagelaten. Maar zo hebben we hem tenslotte gekend. Hij was een man van weinig woorden en kon zwijgen als vermoord wanneer dat nodig was. Ik begin maar meteen met de voorlezing van zijn laatste wilsbeschikking.
"Wanneer dit document wordt voorgelezen, door mijn goede vriend meester Jacobs, heb ik het tijdelijke voor het eeuwige ingeruild. Het weinige dat ik bezat zal eerlijk worden verdeeld onder mijn drie zonen Dirk, Didier en Dries." (Het weinige? Dat had hij alvast gemeen met zijn goede vriend. Hij wist niet hoeveel hij had.)
"Mijn huis en heel de inboedel schenk ik aan mijn oudste zoon Dirk. De inboedel bevat toch enkele zaken van waarde. Het huis zelf is door notaris Jacobs in 2008 nog geschat en zal bij een eventuele verkoop minstens € 400.000 opbrengen."
De notaris keek even op van achter zijn bril en knikte bevestigend. "Minstens. Daar mag u zeker van zijn.", zei hij met nadruk.
"Didier wordt binnenkort eigenaar van ons buitenverblijf aan de kust, villa Fiona, waar we heel wat onbezorgde vakanties hebben doorgebracht." De notaris stopte om zijn keel te spoelen. Ik keek even rond in de galmende kamer. Ik ben geen kunstkenner maar de schilderijtjes aan de muren waren ook hier duidelijk niet geschilderd door een amateur. De zware gordijnen waren doorstikt met gouddraad. Op het gigantische bureau stond een zilveren kokertje met een vervaarlijk uitziende briefopener en een grote gouden vulpen bezet met diamantjes. Typisch.
"Dries kan ik gelukkig maken met mijn pleziervaartuig, mijn spiksplinternieuwe Mercedes en de oldtimer, mijn passie en trots, die staat te blinken in de garage." Ik kreeg ook iets. De lekkende boot en het stofarchief dat hij oldtimer noemde. Is een Mercedes van 2001 nog splinternieuw?
"Notaris Jacobs ten slotte schenk ik mijn bijzondere gouden vulpen, bezet met diamantjes, die hij zo mooi vond. Ik hoop dat alles verder in goede orde kan verlopen. Ongetwijfeld zal mijn uitzonderlijke vriend, steun en toeverlaat, meester Jacobs, daar mee voor zorgen. Gegroet en het beste op jullie verdere levensweg." De notaris glimlachte verlegen. "Zulke lovende woorden maken me gelukkig!" Zulke lovende woorden strelen mijn ego. Die woorden hadden beter gepast bij zijn gezicht. "Nu rest ons alleen nog de ondertekening van dit document. Even een pen zoeken." Ik bekeek mijn broers en de zilveren koker met een vragende, verbaasde blik. Jacobs trok een lade open, nog een, nog een en keek dan wanhopig onder zijn lederen onderlegger. "Waar heeft mijn poetsvrouw de pennen toch gelegd?"

Uiteindelijk nam hij met lange en bevende vingers de gouden vulpen uit de koker. Ik mocht als eerste het document ondertekenen. Een vreemd gevoel viel over me toen ik de pen in handen kreeg. Vage herkenning en beklemmende kilte. Toen we weer aan de zware voordeur stonden, zat er een knoop in mijn maag.

Nu nog vraag ik me af hoe het mogelijk is dat een intelligent persoon zo onoplettend kan zijn. Jacobs moest toch geweten hebben dat die vulpen een unicum was?