Berts Bulletin: Eenvoudig speelgoed, alstublieft

zondag 22 november 2009 01:00

Columnist Bert Van De Velde laat zijn fantasie wekelijks op jullie los.

Jantje was jarig. Omdat hij 6 jaar werd en bijna naar de grote school moest, waren zijn ouders het erover eens dat hij wel eens een groot geschenk verdiende. Toen hij op school was, sprongen ze in de auto en reden, voorzien van een goedgevulde geldbeugel, naar een grote en aanlokkelijke speelgoedwinkel in de buurt. Daar vond je werkelijk alles, mooi en blinkend. Kinderen die de winkel bezochten, begonnen spontaan te kwijlen.

Na heel wat uren zoeken, vonden de ouders op de bovenste verdieping modernistisch speelgoed dat zoonlief zeker leuk zou vinden. Bij de computerspelen stond een futuristisch tuig, in een indrukwekkende doos, dat volgens de verkoper werkelijk het neusje van de zalm was. Je kon er honderden spelletjes meer spelen die stuk voor stuk levensecht waren. Wanneer je bijvoorbeeld het spel 'Dark’ speelde werden, ongelooflijk maar waar, automatisch de lichten in huis gedoofd. Level 12, 'Water', kon je alleen spelen in bad. Uiteraard was dit ultramoderne computerspel volledig waterdicht. De roeispanen die voor dit spel noodzakelijk waren, zaten in de doos. Alleen de acht batterijen waren niet inbegrepen. Moeder vroeg zich af of het wel educatief verantwoord was en vader vond dat Jan er 's avonds niet mee mocht spelen. (Hij wilde het immers zelf wel eens proberen).

Het kostelijk geschenk paste maar net in de koffer van de auto. Het was dan ook een heel erg grote doos.
De volgende dag werd het feestvarken uitgebreid in de bloemetjes gezet. Het plafond werd een zee van vlaggetjes en slingers en mama bakte een overheerlijke taart met een dikke laag slagroom. Na de nodige kussen en knuffels was het tijd om de gigantische doos uit de kast te halen. Moeder had nog altijd de nodige twijfels over de opvoedkundige waarde van dit lawaaierige spel.

Vader las heel erg aandachtig de gebruiksaanwijzing. Hij moest vanavond toch vlot kunnen spelen?
De reactie van Jan hadden ze niet verwacht. Hij nam de roeispanen uit de verpakking, legde het neusje van de zalm terzijde en kroop met het verjaardaghoedje (een ideale piratenhoed) op zijn hoofd, begon hij vol overgave te roeien. Wat een fantastisch geschenkje! Nu ben ik Blauwbaard, gevreesde piraat en heerser van de zeven zeeën! Moeder moest lachen met haar roeiende rakker en vader keek vol verbazing naar het genegeerde geschenk.

Toen ik enkele jaren geleden scoutsleider was voor Kinderen van de leeftijd van Jan, heb ik vaak ongeveer hetzelfde meegemaakt. Soms dachten we heel wat avonden na over een origineel spel en waren er enkele kinderen die onderweg een vreemd uitziende stok vonden. Dat was dan een toverstok en wij werden na enkele magische spreuken alians. Echt waar.

Geen fabrikant van kinderspeelgoed kan op tegen fantasie.

Tot de volgende kriebel,
Bert