Berts Bulletin: Postjes pakken

zondag 20 december 2009 01:00

Deze tekst gaat niet over digitale televisie en de mogelijkheid om veel 'posten' te ontvangen. Veel te veel, eigenlijk. Je kan amper nog kiezen. Ik wil het even hebben over de manier waarop in België met ministerportefeuilles en andere belangrijke functies wordt gestrooid. Sinterklaas en de Kerstman komen binnenkort lessen volgen om hun strooikunsten bij te schaven. Ik zal enkele voorbeelden aanhalen.

Na de verkiezingen van 11 juni 2007 haalt Yves Leterme 800.000 stemmen binnen en wordt bijna logisch eerste minister. Ongeveer een half jaar later moet hij al de handdoek in de ring smijten na communautair gekibbel en Fortis-zorgen. Opa Van Rompuy mag nadien de kastanjes uit het vuur halen. Samen met Leterme houdt ook federaal minister van Overheidsbedrijven en Ambtenarenzaken Inge Vervotte het voor bekeken op 30 december 2008. Zij wordt opgevolgd door Vlaams minister voor Welzijn, Volksgezondheid en Gezin Steven Vanackere. Hij wordt dan ook vicepremier. Om de man van 800.000 stemmen niet met lege handen achter te laten, krijgt hij in de nieuwe regering de post van Buitenlandse Zaken.
Kan u nog volgen? Ik amper...

En de soap is lang nog niet ten einde.
Na een lange periode van gefluister achter de schermen wordt Van Rompuy op 19 november verkozen tot de allereerste Europese president. Op 25 november neemt hij dan ontslag als Belgisch premier en korte tijd later komt een man van 800.000 stemmen terug op de proppen. Hij brengt mevrouw Vervotte mee die haar vroegere regeringszitje weer inneemt. Intussen staat Steven Vanackere een beetje zielig toe te kijken van op de zijlijn. Geen probleem toch? Aangezien het postje van Buitenlandse Zaken nu weer vrij is, krijgt hij dat toegeschoven. Zucht…
komiek Geert Hoste vertelde in een conference ooit dat surrealisme in dit land geen kunststroming is maar een levenswijze. Ik zou nog ver durven gaan. België is surrealisme… heb ooit eens ergens gelezen dat China ongeveer 1 miljoen ministers zou tellen indien ze een gelijkaardige politieke organisatie zouden hebben als de Belgische.
Het is soms echt hallucinant. Wie de boel in dit land om zeep helpt, wordt na verloop van tijd in ere hersteld. Wie het (te) goed wil doen, wordt aan de kant geschoven.

Ik vertel de soap even verder, dan weet u wat ik bedoel. Op de 23e april 1998 ontsnapt baarlijke duivel Marc Dutroux. Ongetwijfeld kan u zich de totale ontreddering nog helder voor de geest halen. De toenmalige minister van Justitie, Stefaan De Clerck, moest toen ontslag nemen. En raad eens wie er momenteel justitie in handen heeft? Juist ja, de in ere gestelde organisator van opendeurdagen in de gevangenissen. En dan nu een voorbeeld van iemand die wordt bedankt voor bewezen diensten omdat hij mogelijk te goed werkt.

Herinnert u zich dit nog: het spaghetti-arrest is een uitspraak van het Hof van Cassatie in België van 14 oktober 1996 in verband met de zaak Dutroux. De uitspraak had tot gevolg dat onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte van de zaak werd gehaald, omdat hij had meegegeten aan een diner waar ook de slachtoffers waren. Met andere woorden: omdat hij zich te menselijk had getoond.

Tot zover deze Belgische soap. Indien u buitenlandse vrienden zou hebben, raad ik aan hier niet over te vertellen. Ze zouden er niets van geloven of anders hartelijk lachen. Ik beloof dat de volgende tekst, wanneer de Kerstman voor de deur staat, luchtiger zal zijn.

Tot de volgende kriebel,
Bert