Berts Bulletin: Vuilbak-glijden

zondag 10 januari 2010 01:00

Ik wist deze week niet direct waar ik het over zou hebben. De feestdagen zijn - gelukkig misschien - voorbij, het nieuwe jaar heeft zijn start genomen, alle cadeautjes zijn gegeven of uitgepakt. Over die dingen zal ik het dus niet meer hebben... Ik zat aan de computer, keek naar buiten, zag het witte tapijt en toen wist ik het.

Heel wat jaren geleden - ik vermoed dat ik een jaar of acht was - ben ik met mijn ouders, zussen en broer tijdens de kerstvakantie een weekje naar 'dardennen' geweest. Het was toen een traditie om rond die periode de Belgische bergjes te bezoeken. Mijn ouders hadden ooit eens gelezen dat een Merksemse postbode een huisje voor een erg schappelijke prijs verhuurde in Barvaux. Het had toen ook stevig gesneeuwd. Witte vlokken en winter waren toen nog een heel erg vanzelfsprekende combinatie. Op het einde van de herfst was vrieskou vaak al aan de orde.
Ik keek heel even naar de boekenkast en moest spontaan denken aan een gedicht uit mijn dichtbundel. Ik was een jaar of 13 toen het uit mijn pen kroop.

Winter

als de wind de stilte snijdt
en de zon schijnt goud
doch alles is ijzig en koud
dan komt zeker de wintertijd

als iedere boom door ‘t witte licht
neerwaarts wordt gebogen
als door iets aangezogen
is voorwaar de winter in zicht

als een nevelen parelgordijn
de schoonheid verbergt
zo de mens ze niet tergt
gauw zal de winter er zijn

als een onzichtbare hand
de aarde doet zwijgen
en webbebeesten zilver rijgen
dan is de winter in ’t land.

Maar goed. Ik zou de titel nog vergeten. Vuilbak-glijden, voor zover ik weet geen olympische discipline...

Tijdens een wandeling in de besneeuwde natuur waren we een prachtige egale helling tegengekomen. Het zou fantastisch zijn om met een slee in volle vaart naar beneden te glijden. Het kon niet anders dan razendsnel gaan. Helaas hadden we geen slee. We voelden ons als een kind dat met vastgebonden handen in een snoepwinkel wordt gedropt. Maar we zouden de helling afzoeven, eender hoe. Vlakbij stonden enkele lege, ijzeren vuilbakken. Die konden zonder twijfel dienst doen als slee.
Zonder enige twijfel! Die dingen gingen meer dan razendsnel. Bobslee-achtig. Vader was partner in crime, moeder keek angstvallig de andere kant op. In elk geval, een aanrader!

Tot de volgende kriebel,
Bert