Deze tekst is waarschijnlijk in gesproken vorm regelmatig te horen in een kapsalon. Ik zou het namelijk even willen hebben over het weer. Ben ik de enige die het koude weer, de kilte en de sneeuw (ik heb al meer sneeuwvlokken gezien dan me lief is) behoorlijk beu is? Het is niet meer leuk om met veel te dikke truien en een luchtmatras-achtige jas, sjaal en handschoenen rillend te moeten buiten komen.

Wanneer ik met mijn elektronische scooter op stap ga, draai ik, wanneer het glad is, rond mijn eigen as… Als u deze tekst leest, zijn mijn vrouwtje en ik voor een verlengd weekend naar Nederland. Eerder vernoemde kledingstukken moeten zeker in de koffer.
Maar goed, ik ben me er wel van bewust dat we altijd wel een reden tot klagen vinden.
Toen tijdens de zomer zelfs een T-shirt te warm was, zelfs 's nachts de ramen openstonden en het zweet bij de minste beweging van de slapen liep, keken we massaal uit naar wat verfrissing. Ik stak toen regelmatig mijn voeten in een emmer koud water. Dat kan ik me nu niet voorstellen. Over dat zinloze gevecht met de barometer heb ik een kort gedicht geschreven toen ik ongeveer 13 was. Daarmee sluit ik in deze tekst af. Intussen kijk ik heel erg uit naar het verblijf bij onze noorderburen.

 

 

Zomer

ik verlang zo naar het stof
dat ‘s zomers op mijn boeken ligt
wanneer de zon hoog staat
en mijn bureaulades dicht

ik verlang zo naar het zand
dat ’s zomers aan mijn voeten kleeft
wanneer je elk moment
intens beleeft

ik verlang zo naar de luie roes
die ’s zomers in de straten hangt
waardoor je toch weer snel
naar wat schools werk verlangt.

Tot de volgende (kille) kriebel,
Bert