Berts Bulletin: Hoe grijs Frisland werd

zondag 02 mei 2010 01:00

Elke zondag vergast columnist Bert Van De Velde de lezer van Waaskrant.be op een blik in z'n hoofd of boekenkast: enkele jaren geleden heb ik eens een kortverhaal geschreven voor kinderen. En dat heb ik even uit de kast gehaald. Misschien zijn er lezers die het kind in zich nog niet volledig zijn verloren, of verhaaltjes kunnen gebruiken voor hun kinderen. Omdat het verhaal tamelijk lang is, maar ik er een vervolgverhaal van.

Hoe grijs Frisland werd

Lang geleden, hier heel erg ver vandaan bestond een land dat door alle mensen Grijs werd genoemd. Die naam had het niet zomaar gekregen. In Grijs woonde een monster dat enorm lelijk en enorm groot was. Het monster voedde zich door met zijn mond alle kleuren weg te zuigen. Zo kwam het dat zelfs de meest kleurrijke bloemen in Grijs gewoon grijs waren geworden. Na een tijdje kwam de kleur wel weer terug, maar dan sloeg het monster opnieuw toe. De bewoners van Grijs, de Grijsaards, waren er heel droevig van geworden, dat begrijp je wel. Stel je maar eens een wereld voor zonder kleur. De hemel was altijd grijs, de bomen waren grijs, het gras, de dieren en de bloemen. De mensen huilden grijze tranen die over hun grijze wangen kwamen gerold. Dan haalden ze hun grijze zakdoek boven.
De Grijsaards hadden al verschillende plannen bedacht om het monster te verslaan, maar zonder succes. Om al hun ideetjes uit de doeken te doen, spraken een deel van de bewoners regelmatig af in het paleis van de koning. Burgemeester Krol stelde voor om alles in Grijs met een doek te bedekken. Zo kon het monster niet meer tot bij de kleur geraken. Koning Bol van Grijs schudde zijn hoofd. “Dat kan toch niet, meneer Krol. Dan hebben we misschien een miljoen doeken nodig. En bovendien zien we dan zelf de kleuren niet meer. Nee Krol, dat kan niet." Krol haalde de schouders op. Toen kwam bakker Deeg met een plan voor de dag: “We dragen vanaf nu een bril met gekleurde glazen. Groene glazen als je naar het gras kijkt, blauwe voor de lucht, bruine voor brood, gele voor citroenen en bananen en ..." De koning onderbrak hem. “Dat kan toch niet, meneer Deeg. Dan hebben we minstens een miljoen brillen nodig.
Dan moeten we heel de dag door van bril wisselen. Nee Deeg, dat kan niet." Deeg haalde de schouders op. Het vreemdste plan kwam van blinde Bea. “Ik heb van al dat grijs geen last. Ik zie immers helemaal niets. Daarom stel ik voor dat iedereen vanaf nu de ogen stevig gesloten houdt. Is niet zien niet beter dan grijs zien?" Koning Bol dacht even na. Daarna stond hij recht, sloot de ogen en wandelde wat rond. Plots liep hij pardoes tegen de muur. Hij ging hoofdschuddend weer zitten. Op zijn voorhoofd stond een buil. “Dat kan toch niet, blinde Bea. Jij bent eraan gewend om niets te zien. Wij niet. Wij zouden overal tegenaan lopen. Nee, Bea, dat kan niet." Toen kwam slager Spek met een idee. “Iemand moet de mond van het monster dichtkleven. Dan kan het niet meer zuigen." Iedereen juichte. Dat was de oplossing! De koning knikte tevreden. “Dat heb je goed bedacht, Spek. Een eenvoudige maar goede oplossing. Laat ons meteen het nodige doen. Wie is vrijwilliger om de mond van het monster dicht te kleven?" Het gejuich verstomde. Het werd muisstil. Niemand dierf de koning nog aan te kijken. “Wel? Is er dan niet één dappere Grijsaard? Jammer, jammer." Teleurgesteld stond koning Bol op en vertrok. Verlegen deden de grijsaards hetzelfde. Niemand zei wat.

Vreemd genoeg was er op één plaats in Grijs toch nog een beetje kleur te vinden. In de Zigzagstraat woonde een klein jongetje, Topla, dat heel erg ziek was. Hij had van de ochtend tot de avond hoofdpijn, zijn handen en lippen waren opgezwollen en zijn hele lichaam zat vol paarse, gele, groene en rode vlekken. Al maanden was Topla niet meer buiten geweest. Daarom had het monster zijn gekleurde lijf nooit opgemerkt. Af en toe brachten de Grijsaards de jongen een bezoekje om wat op te vrolijken.
Het deed hen plezier nog eens wat kleur te zien. Niemand dacht eraan om het jongetje te troosten. Daarom hadden de ouders van Topla, Bierbuik en Ankemiek, besloten om de Grijsaards voortaan de deur te wijzen.
Na de vergadering bij koning Bol waren de Grijsaards zo droevig dat ze meteen naar het huis van Topla renden. Bakker Deeg klopte op de deur. “Bierbuik, laat ons snel binnen. We zijn zo droevig. Laat ons even bij Topla!" Bierbuik en Ankemiek stonden aan de andere kant van de deur te luisteren. Was Bierbuik niet helemaal grijs, dan was hij waarschijnlijk paars van woede geworden. “Scheer jullie weg! Denk verdorie eens aan Topla! Al maanden ligt hij ziek in bed. Heeft iemand van jullie hem ooit beterschap gewenst? Jullie denken alleen maar aan jezelf!" “Hij heeft gelijk!", riep Ankemiek. “Alleen maar aan jezelf denken jullie!" Buiten werd het muisstil. Verlegen staarden de Grijsaards naar de tippen van hun schoenen. “Ze hebben gelijk", zei slager Spek. “We hebben Topla nooit getroost. Kom, we gaan." En voor de tweede maal die dag dropen de Grijsaards zwijgend af.

De volgende dag bezocht de meest geleerde dokter van Grijs en omstreken het huis van Topla. Zijn naam was Toot. Hij onderzocht het jongetje van kop tot teen. Hij keek wel een kwartier lang in Topla’s mond, luisterde naar zijn hart en bekeek de vlekken met een vreemd toestelletje. “Hm. Hm. Wel, wel. Zo, zo", zei de dokter. “Wel, ik denk zo...hm....ik denk zo...wel, wel....ik denk dat Stoplap..." “Topla", verbeterde Ankemiek. “Wel ja, ik denk dat de jongeheer uw zoon lijdt aan vlekolalie. Dat denk ik zo. “Topla vergat even de pijn en lachte. Dit was wel de grappigste dokter die hij kende.

“Vlekolalie, dokter?", vroeg Bierbuik. “Ja, dat zei ik dus zo, vlekolalie, ook wel ... hm ... ook wel de ziekte van Vlekstok genoemd, zo." Opnieuw moest Topla lachen. De ziekte van Vlekstok, dacht hij. Wat een gekke naam. “Is dat ernstig, dokter Toot?", wilde Ankemiek weten. “Wel, zo nogal zo...hm...hm...vlekolalie is nogal ...hm...dodelijk zo." Bierbuik en Ankemiek begonnen te huilen. “Wat een ellende", zei Bierbuik. “Alsof ons leven nog niet grijs genoeg is." “Dodelijk, dokter Toot? Wil dat dan zeggen dat ik dood ga?", vroeg Topla, die de pijn plots weer duidelijk voelde. “Hm, ja, zo, hm..hm... vast en zeker... tenzij we de vlekken kunnen wegnemen, zo .. maar dat is.. hm... zo nog nooit gelukt zo... dag,dag." Dokter Toot stak snel zijn materiaal in zijn dokterstas en haastte zich de deur uit. Hij was al bijna dertig jaar dokter maar aan huilende mensen was hij nooit gewend. Bierbuik, Ankemiek en Topla bleven jammerend achter.
Het nieuws van Topla’s vreselijke ziekte verspreidde zich vliegensvlug. Alle Grijsaards voelden zich schuldig. “We hebben hem in de steek gelaten", zei de ene. “We hebben alleen aan onszelf gedacht", zei de andere. Bakker Deeg en slager Spek voelden zich zo slecht dat ze besloten een bezoekje te brengen aan Bierbuik en Ankemiek. Even later klopte bakker Deeg weer bij hen op de deur. “Bierbuik, laat ons snel binnen!" “Ja, laat ons toch snel binnen!", herhaalde slager Spek. Bierbuik begreep er niets van. Ankemiek begon te huilen. “Zijn de Grijsaards dan zo’n slechte mensen? Hebben ze ons dan echt niet begrepen?" “Let maar even op!", zei Bierbuik. “Ik zal ze een lesje leren!" Bierbuik liep naar de keuken, vulde daar een grote emmer water en goot die leeg op de hoofden van Spek en Deeg. “Zo! Dat zal jullie leren", riep Bierbuik. “Val Topla niet meer lastig, hij is ziek!" ... (wordt vervolgd)