Berts Bulletin: Hoe grijs Frisland werd (deel 2)

zondag 09 mei 2010 01:00

Elke week neemt columnist de Waaskrantlezer mee in zijn wereld. Vandaag brengt ie het tweede deel van 'Hoe grijs Frisland werd'. Spek en Deeg waren doorweekt en stonden te rillen van de kou. "We komen hem niet lastig vallen, beste Bierbuik", proestte Deeg. "We komen Topla troosten! We willen het weer goed maken, liefste Ankemiek!" "O", stamelde Bierbuik. "Dat wist ik niet. Kom maar binnen." Maar drup niet op het tapijt."

In de kamer van Topla was het aardedonker. Het rook er naar vreemde kruiden. "Ik zal een kaarsje aansteken", zei Ankemiek. "Meer licht kan ik niet maken, want dan wordt zijn hoofdpijn erger. Nu pas konden Spek en Deeg Topla zien. Hij lag in een klein bed, onder een dikke laag dekens. Nu pas zag Topla wie er zijn kamer was binnen gekomen. "Dag Spek, dag Deeg. Goedemiddag." Het was al bijna avond, maar dat wist Topla natuurlijk niet. De gordijnen bleven altijd dicht. "Komen jullie mijn vlekken weer bezoeken? Kom dan wat dichter, want zo zie je niks." "O, nee beste Topla. We komen niet voor je vlekken. We komen voor jou deze keer!", stamelde Spek. "Niet voor je vlekken. Enkel en alleen voor jou", herhaalde Deeg. Ankemiek nam twee stoelen en zette die naast het bed van Topla. Daarna ging ze met Bierbuik op de rand van het bed zitten. "Ga zitten", zei Bierbuik.

Topla fleurde helemaal op door het bezoek van Spek en Deeg. Ze vertelden over wat er zoal gebeurde in Grijs, maakten grapjes en zongen zelfs enkele liedjes. Spek had een stukje spek meegebracht en Deeg een doos koekjes. Na een uurtje viel Topla in slaap. "Hij is doodop", fluisterde Ankemiek. "Kom, we gaan weer naar beneden." Stilletjes vroeg Deeg aan Bierbuik of niets Topla weer beter kon maken. "Jawel. Als de vlekken weg zijn geneest de zieke. Maar zelfs dokter Toot weet niet hoe je de vlekken bestrijdt." Daarna namen Spek en Deeg afscheid. "Hoe triest, hoe triest. En niets dat we kunnen doen", zei Spek. "Wie weet, wie weet", zei Deeg.
"Laten we alle Grijsaards bijeen roepen voor een vergadering bij koning Bol. Misschien vinden we samen wel een oplossing."

Een halfuurtje later zat de grote vergaderzaal al helemaal vol. De Grijsaards waren druk aan het praten. Tot koning Bol zijn handen omhoog stak en zei: "Beste Grijsaards. Het monster leeft nog, alles is nog grijs, maar dat is nu niet zo belangrijk. Een jonge Grijsaard, die we allemaal kennen, zal binnenkort sterven als de vlekken op zijn kleine lijf niet verdwijnen. Daarom, gebruik jullie grijze hersens om een oplossing te bedenken. Ik ben benieuwd." Zeker vijf minuten lang was het stil. Dit was niet eenvoudig. Nu waren er al twee problemen. Het monster en de ziekte van Topla. Twee grote problemen. Plots nam dan toch iemand het woord. "We snijden de vlekken gewoon weg.", zei schoenmaker Slof. Koning Bol schudde het hoofd. "Dat kan toch niet, meneer Slof. Dat doet vreselijk veel pijn. Het is misschien zelfs dodelijk! Nee Slof, dat kan niet." Slof haalde de schouders op. "Misschien is er echt wel niets aan te doen. Misschien moeten we daarom maar meteen een heel erg mooie begrafenis voorbereiden. Dat is toch al heel wat", zei boer Biet. De koning werd boos. "Nee Biet, dat kan niet! Dat is toch geen oplossing! Het is gewoon vreselijk wat je zei! Nee Biet, dat kan écht niet!" Biet haalde de schouders op. Toen stak Domme Dirk de hand op. Iedereen begon te lachen. "Haha", schaterde Spek. "De domste Grijsaard weet wat we moeten doen! Haha!" Opnieuw werd koning Bol boos. "Spek, je stelt me teleur. Alle Grijsaards zijn gelijk. In deze vergaderzaal mag iedereen zijn zegje doen! Zeg het maar, beste Dirk" Domme Dirk liet zijn hand weer zakken en zei met een zacht stemmetje: "Topla staat vol gekleurde vlekken en in Grijs woont een monster dat kleuren eet. Laat het monster zijn buikje rond zuigen. Dan is Topla verlost van zijn vlekken en wordt het monster ziek. Of is dat geen goed idee?" Iedereen was stomverbaasd. Wat een schitterend idee. Dat was een oplossing voor twee problemen. Topla zou genezen en het monster zou sterven. "Fantastisch!", riep de koning. "Applaus voor Dirk, die vanaf nu Slimme Dirk zal heten! Applaus!" Iedereen stond recht en klapte in de handen.

Slimme Dirk was heel erg verlegen. Na het daverend applaus, dat wel tien minuten duurde, nam Bol weer het woord. "Laat ons meteen het nodige doen. Spek en Deeg, ga onmiddellijk naar Bierbuik en Ankemiek. Zeg dat ze hierheen komen, samen met Topla. Wij wachten hier." Een poosje later kwamen Ankemiek en Bierbuik, die Topla in zijn armen hield, de grote zaal binnen. Ze waren dolgelukkig. Spek en Deeg hadden al over het plan van Slimme Dirk verteld. "Bierbuik en Ankemiek, wat vinden jullie van het plan van Dirk? Jullie zijn tenslotte de ouders. Gaan jullie akkoord?" "Natuurlijk, koning Bol", zei Bierbuik. "Dat spreekt vanzelf, koning Bol.", zei Ankemiek. "Goed", zei de koning. "laten we dan een vrijwilliger aanduiden die Topla naar het monster zal brengen." Daar moesten de Grijsaards niet lang over nadenken. Onmiddellijk begon iedereen te roepen: "De man van het plan!, de man van het plan!" Koning Bol was het daar volledig mee eens. Het duurde even, maar uiteindelijk liet Dirk zich overhalen. Timmerman Tim knutselde diezelfde avond nog een bed op wieltjes, zodat Dirk Topla niet hoefde te dragen. Alle Grijsaards waren erg opgewonden. "Misschien is er binnenkort weer kleur in Grijs!", zei de ene. "Misschien wordt Topla nu gauw weer beter!", zei de andere.

Die nacht waren een heleboel Grijsaards druk in de weer geweest om het Grote Grijsplein te versieren. Daar zouden Topla en Dirk vertrekken. Overal hadden ze vlaggetjes en ballonnetjes gehangen en grote spandoeken waarop stond geschilderd ‘Veel succes Dirk’ of ‘Breng de kleur weer terug’ of ‘Lang leve Topla en Dirk’. Voor koning Bol was een grote troon gebouwd. Het zag er erg feestelijk uit, ook al was er dan nergens kleur te bespeuren. Jammer genoeg waren ook Dirk en Topla nergens te bespeuren. Topla’s bed was leeg. En het bed op wieltjes was verdwenen. Iedereen was in paniek. "Het monster heeft wraak genomen!", "Het monster heeft Dirk en Topla opgepeuzeld!" Al dat werk voor niets!" Koning Bol was bovenop zijn troon gaan staan en riep: "Grijsaards, Grijsaards! Maak je niet zo druk! Is iemand van jullie al een kijkje gaan nemen in het huisje van Slimme Dirk? Waarschijnlijk vinden we daar wel een aanwijzing." De koning had gelijk. Spek en Deeg renden onmiddellijk naar het huisje van Dirk en vonden op tafel een briefje. Dit stond er geschreven: ‘Beste Grijsaards. Wij zijn vannacht al vertrokken. Ik hou immers niet van al die aandacht. Tot gauw. Dirk en Topla.’ Alle Grijsaards gingen teleurgesteld weer naar huis. Alleen Bierbuik en Ankemiek waren opgelucht.
Dirk en Topla waren intussen al aangekomen in het bos waar het monster zich meestal schuilhield. Het was er donker en mistig. Dirk moest heel erg zijn best doen om het bed in beweging te krijgen. Ofwel moesten ze door modder, ofwel door los zand. Het zweet drupte van zijn gezicht. "Gaat het nog, Dirk?" vroeg Topla, die gemerkt had dat het plots heel wat trager ging. "Ja, het gaat nog wel, maar het is erg vermoeiend!", zei Dirk... (wordt nog één keer vervolgd)