Berts Bulletin: Wat is onzinnig?

zondag 04 juli 2010 01:00

Ik ben nog eens in mijn archief gedoken en heb onderstaand kortverhaal gevonden. Deze tekst heb ik geschreven als opdracht voor een schrijfcursus van een tijd geleden. Alleen de eerste regel hebben we toegespeeld gekregen, wij moesten er dan maar een vervolg aan breiden...

Wat is onzinnig?

In de schaduw van de boom zat een man. Te spelen. Met een appel. Langzaam en geconcentreerd draaide hij aan het steeltje, misschien om iets te weten te komen. Als kind deed ik dat vaak om een antwoord te vinden op een prangende liefdesvraag. " Ze houdt van me, ze houdt niet van me…" Wanneer het steeltje brak op een slecht moment, nam ik een andere appel.
Vanuit het keukenraam zag ik hoe hij enkele meters verderop met gesloten ogen ingetogen draaide. De man zat daar in korte broek maar droeg warme laarzen terwijl buiten de zomer zijn uiterste best deed. In zijn strohoed zou een vogel met plezier nestelen. Zijn lange jas was hier en daar gescheurd en zat vol vlekken. Tegen de boom stond een wandelstok. Een korte wandelstok voor een man van zijn lengte. Met die stok moest hij wel erg gebogen lopen.
Zijn geduldig draaien leverde niet veel op. Het steeltje kwam los, de man prevelde zichtbaar misnoegd enkele woorden, stond daarna recht en smeet de appel ver weg zoals soldaten doen met een geactiveerde granaat.
De man ging weer zitten, met een verwilderde en lege blik. Uit zijn binnenzak viste hij een gescheurde landkaart op en liet een lange vinger over een grote groene plek dwalen.

Nog steeds prevelend maakte hij aanstalten om te vertrekken, kromgebogen als een vraagteken, leunend op zijn kabouterstok.
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en haastte me de tuin in. Het tuinpoortje stond open.
Had die zonderling het laten openstaan?
Verschrikt en angstig keek hij me aan, vruchteloos op zoek naar een schuiloord.
De schimmel op zijn strohoed groeide welig. Op zijn jas zaten lange vegen opgedroogde modder.
"Wees gegroet meneer. Oprechte verontschuldigingen voor het betreden van uw eigendom." Hij sprak met een stille en bevende stem. In zijn mond ontbraken enkele tanden. "Dat is geen probleem. Ik veronderstel dat u even op zoek was naar schaduw. Het is tenslotte broeierig heet vandaag. Met wie heb ik de eer?"

Ik wilde hem de hand schudden, maar het was duidelijk dat hij dat niet wilde. Vliegensvlug verdwenen zijn handen in zijn jaszakken. "Mijn naam is van geen belang. En ik ben niet op zoek naar schaduw. Schaduw is wispelturig!" Ik kon me niet direct iets voorstellen bij wispelturige schaduwen.
"Ik ben al 12 jaar onafgebroken op zoek naar een appel waarvan het steeltje pas lost na 33 omwentelingen. In een droom is me beloofd dat onze zonden dan zouden worden weggespoeld door hevige regen. Die appel moet te vinden zijn. Het moet!" Zijn ogen werden vochtig en zijn lippen trilden. Ik begreep er niets van.

"Ik had gezien dat u hier in de tuin een prachtige appelboom heeft. Helaas zonder geschikte appel.
Nu moet ik er vandoor. Ik heb op de kaart gezien dat hier vlakbij een boomgaard is. Misschien vind ik daar de appel. Vanmorgen had ik immers het gevoel vandaag geluk te hebben. Wees gegroet meneer."
De man stak zijn kabouterstok onder zijn rechterarm en liep zonder omzien weg.
Hoe kon iemand zijn dagen slijten met zulke onzinnige zaken? Het deed er toch helemaal niet toe? Absoluut tijdverlies.
Ik keek op mijn horloge en zag dat het tijd was voor de laatste aflevering van het vijfde seizoen van Superhond. Mijn favoriete tv-programma.

Wie zou het halen? Luna de labrador of Rex de Duitse scheper? Ik hoopte dat Luna deze spannende reeks zou winnen. Het was werkelijk fenomenaal om haar het volkslied te horen janken.
De belangrijke vraag zou onbeantwoord blijven.
Tijdens het tweede reclameblok begon het apocalyptisch te regenen. Het water viel neer als een ondoorzichtig grijs gordijn en klaterde oorverdovend op de ruiten en het dak. Na enkele minuten al liep er een stroompje onder de voordeur.

Tot de volgende kriebel,
Bert