Berts Bulletin: Terug naar school

zaterdag 04 september 2010 23:00

Je kan het zien aan de gezichten van sommige ouders die je tegenkomt. Je kan het zien aan de gezichtjes van kinderen waarop soms verveling te lezen staat. Ik ben er bijna zeker van dat wij een van die ouders kunnen zijn. En ook het gezicht van Jasper spreekt soms boekdelen. Wanneer u deze tekst leest is zijn wens uitgekomen. En, toegegeven, ook wel een beetje de onze.
Zeker wanneer het weer niet al te best is en buitenactiviteiten meestal onmogelijk zijn en je kan ook niet iedere week naar het zwembad of de binnenspeeltuin gaan, is de verveling bijna tastbaar. Daarnet zei Jasper het nog, met een dromerige blik : "Wanneer mag ik het nieuwe klasje en de nieuwe juf eens zien? Ik denk dat ze veel leuk speelgoed heeft. Het nieuwe klasje is ook dichter bij de zandbak. Dan kan ik er sneller in!"

Terwijl ik deze tekst maak, is onderstaand gedichtje in mijn hoofd komen spoken:

Spleen

Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemelijk te vervelen
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen. (Godfried Bomans)
Jasper zou het waarschijnlijk niet volledig begrijpen, maar het ongetwijfeld beamen indien dat wel zo was.

Ik weet nog hoe we twee jaar geleden onze droevige dreumes bijna letterlijk van ons lijf moesten sleuren. Er leek wel secondelijm tussen ons te kleven. Een houdgreep waarop heel wat judoka's jaloers zouden zijn. Nu is er een magnetisch veld tussen hem en de deur van het klasje. Zo is het wel beter en makkelijker. Er komen geen tranen meer aan te pas. De eerste schooldag is nu een nieuw en verrassend begin.

Groeten en tot de volgende kriebel, Bert